Boersma laat grote kansen liggen

• Geen bestuurder die stuurt
• Niet duidelijk is waar hij en Essent voor staan
• Het verkeerde verhaal
• Niet afgerekend met het verleden
• Een platte discussie over geld

Michiel Boersma, bestuursvoorzitter van Essent, maakte een materieel gebaar: hij leverde de helft van zijn beloning in. Een paar dagen later volgde Ludo van Halderen, bestuursvoorzitter van Nuon. Zou de Eneco-bestuursvoorzitter Ronald Blom nu volgen? En daarna misschien de bestuursvoorzitters van waterleidingbedrijven en waterschappen?
En hoe zat het ook alweer met het salaris van de directeur van het Rode Kruis? Wat gebeurt hier eigenlijk? Het opengooien van salarissen van topfiguren leidt tot forse kritiek. Voorheen was dit het besloten wereldje van een old boys network en de Raad van Commissarissen. Nu gaat iedereen zich ermee bemoeien. Gaan we straks bij alle ‘leiders’ eisen dat de beloning in verhouding moet zijn met zijn waarde voor het bedrijf en niet met de ‘markt’? Hoe ‘meten’ we die waarde dan?  We staan aan de oever van een paradigmaverandering op het gebied van de relatie tussen belonen en waarde. De reacties op de hoogte van salarissen van topfiguren vormen slechts een inleiding. Michiel Boersma deed misschien iets moois, maar hij liet ook enorme kansen liggen.

Geen bestuurder die stuurt

Michiel Boersma, de bestuursvoorzitter van Essent, heeft zijn eigen persoonlijke belangen te verdedigen, maar hij moet ook zorgen voor de continuïteit van Essent. Essent op haar beurt is een organisatie met een eigen belang terwijl gelijktijdig een bijdrage moet worden geleverd aan de continuïteit van de energiesector waar Essent deel van uitmaakt. De energiesector heeft vervolgens ook haar eigen belang, maar is weer deel van de Nederlandse samenleving die zij moet dienen. Enzovoorts.

Michiel Boersma, Essent, de energiesector en de Nederlandse samenleving hebben allemaal hun eigen identiteit en hun eigen ‘drive’ om die identiteit te ontwikkelen. Tegelijkertijd zijn ze ook gedwongen tot samenwerking binnen het grotere geheel waarvan ze deel uitmaken. Beide belangen spelen altijd tegelijkertijd. Net zo als alle niveaus tegelijkertijd een rol spelen. De belangenbehartigers komen bij elkaar in allerlei gremia en overhandigen elkaar de boodschappen die ze moeten overhandigen. Er is geen bestuurder die stuurt; er is niemand die de regie voert. Het is een soort rituele dans en niemand heeft de choreografie over deze dans. De rol van de bestuurders is dus duidelijk te maken waarvoor ze staan, zodat klanten en medewerkers zich ermee kunnen identificeren, ze moeten het goede verhaal vertellen, afrekenen met het verleden en duidelijke keuzes maken. En daar heeft Boersma kansen laten liggen.