ontPOPpen of POPpenkast?

• De Pop als hardnekkige schimmel
• De ‘papieren verantwoording’
• Functiewaarderingssysteem
• De virtuele werkelijkheid
• Efficiëntie mag wat kosten
• De student als Wasserbombe
• Rot op met je POP!

Nooit hoor ik professionals, de laag onder de managers, enthousiast praten over hun POP, hun persoonlijk-ontwikkelings-plan. Zij ervaren het als weer zo’n vervelende managementhype, ze worden er mee lastig gevallen, ze ervaren het soms zelfs als belediging, ‘Ik ontwikkel me heus wel en het kost me nόg meer indirecte tijd en die POP’s vormen ook nog eens de basis voor een serie nietszeggende functioneringsgesprekken’. Mijn stelling:je beste medewerkers zetten zich terecht af tegen de POP, wees daar blij mee en stimuleer hen in het ontPOPpen. De POP’s verspreiden zich als een soort schimmel door organisatieland, het is niet tegen te houden en het fenomeen is, zoals iedere schimmel, ongelooflijk irritant.

De Pop als hardnekkige schimmel

Waarom zet de professional zich zo tegen af tegen deze schimmel? Sinds de jaren negentig groeit er een kloof tussen de managers (de modellisten) en de voet van de organisatie (de realisten). Het gevolg merken we dagelijks meer en meer: er zijn drie lagen in de organisatie ontstaan: (1) de bovenste laag is die van de gedachte werkelijkheid van de topmanagers (daarom heet die laag ook topmanagement), (2) die van de papieren verantwoording over de realiteit (bij elkaar vergaderd door de middelmanagers) en (3) de realiteit van alledag (de laag van de vakinhoudelijk professional zoals de onderwijzer, de verpleegkundige, de arts, het kantoorpersoneel, de mensen aan de lopende band, de postbode, etc.).

Eén van die gedachte werkelijkheden is bijvoorbeeld die van de schaalvergroting en marktwerking. De voordelen van schaalvergroting laten zich door de modellisten gemakkelijk uitrekenen: minder overhead is de belangrijkste drive tot schaalvergroting. Hier valt efficiencywinst te behalen. De nadelen zien ze liever niet. Grote organisaties kweken vervreemding als algen in stilstaand water. Werknemers maken deel uit van een gigantisch onpersoonlijk apparaat en ze ervaren dat ze slechts een onbeduidend radertje zijn in een groter geheel dat ze niet meer kunnen overzien. Door managers bedachte beheersinstrumenten woekeren als schimmels voort. Helaas is de POP er slechts één van, maar wel een waar de werkvloer behoorlijk last van heeft en het wordt ervaren als een persoonlijke belediging. De vakman heeft de drive van zichzelf de beste te willen zijn, daar heeft hij (M/V) echt geen externe prikkel, zoals een POP, voor nodig.