Ontsnappen aan structuur en mentale model

Om de kosten van de gezondheidszorg te beteugelen worden de zorgverzekeraars verantwoordelijk voor de financiering van de zorgverleners. De uitvoerende professionele medewerkers in deze zorginstellingen krijgen echter niet de regelmogelijkheden om binnen bepaalde kaders eigen verantwoordelijkheid te dragen en voldoende regelmogelijkheden om binnen bepaalde financiële kaders zelf te bepalen welke behandelingen men nodig acht voor effectieve en efficiënte dienstverlening. In plaats daarvan treden zij op als toezichthouders door via zeer nauwkeurige protocollen en behandelprocessen, ook de behandelprocessen die een niet routinematig karakter vertonen, te standaardiseren.  Het gevolg van deze handelwijze is, dat in voorkomende situaties zorgmedewerkers behandelmethodes moeten volgen, die naar eigen professioneel inzicht niet de kwaliteit bieden die nodig is. Een andere behandeling is niet zo zeer duurder, maar is in het protocol niet voorzien en wordt dus niet betaald door de verzekeraar. Het gevolg van deze handelwijze is, dat de patiënt als gevolg van een niet effectieve behandeling langer ziek blijft maar ook een beroep blijft doen op zorginstellingen wanneer het effect van de behandeling langer uitblijft. De kosten nemen dus juist toe, niet alleen hierdoor maar ook omdat het controleapparaat bij verzekeraars en zorginstellingen capaciteit en dus geld vraagt. Gevolg van de kostenverhoging is niet minder bureaucratie, maar juist meer: nog meer controle en registraties, procedures en extra toezichthouders, waarbij de spiraal opnieuw doolopen wordt en de kosten weer toenemen.